खरंच जमाना बदलतोय , खूप फास्ट चाललंय जग , तंत्रज्ञान एवढ्या वेगाने बदलतंय की तो वेग साधनं एव्हढाच आयुष्य जगण्याचा उद्देश राहिलाय का हा प्रश्न सतावतो आहे.
आपण नेहमीच अशाप्रकारच्या चर्चा करत असतो पण माणसाला जोडणारा सोशल मीडिया खरंच आपल्यात सोशल सेन्स निर्माण करतोय का , का तथाकथित समाजप्रिय असणारा माणूस नावाचा प्राणी दुभंगलेल्या मानसिकतेत समाजात वावरताना दिसतोय. तोंडी लावण्यापुरतं प्रबोधन सोडलं तर जो तो तथाकथित आदर्श , दिखाव्याच जगणं सतत मांडण्याचा केविलवाणा प्रयत्न करत असतो अन् ते दिखाव्याचं आयुष्य म्हणजेच आपली प्रतिमा अन् अशा स्वप्रतिमेत स्वत:ला अडकवून खऱ्या जगण्याचा अर्थ अन् उद्देश आपण विसरत चाललो आहोत.
सध्या इंस्टाग्राम रिल्स किंवा यु ट्यूब शॉर्ट्स वर व्हिडिओजचा जो काही धुमाकूळ चालला आहे तो पाहून जग यापूरतंच मर्यादित आहे की काय अशी शंका यायला लागली आहे. अगदी पाड्यापासून वाड्यावस्त्या पर्यंत अन् गल्लीबोळातील झोपड्यांपासुन बंगल्यातील डायनिंग रूम पर्यंत सगळ्यांना एकाच व्यासपीठावर आणून ठेवणारा समानतेचा हा अनोखा उपक्रमच बनला आहे. प्रत्येकाला अभिव्यक्तीचा अभाव असणारं स्वातंत्र्य व्यक्त करण्याचं जे व्यसन लागले आहे ते दुसरं तिसरं काही नसून सर्व मर्यादा धुडकावून केवळ आपल्या मनात चाललेला थिल्लर चाळा चव्हाट्यावर मांडण्याचा निर्लज्जपणा आहे अन् अशा भंपक गोष्टींना ट्रेन्डच्या नावाखाली माकडासारखे अंधानुकरण करत व्हायरल करण्यात धन्यता मानणारे हेडलेस क्रिएटीव्ह म्हणजे सगळ्यांवर कळस आहेत. फिटनेसच्या नावाखाली स्किन टाईट कपडे घालून केलेले स्वत:च्या आकार उकाराचं प्रदर्शन असो की खाजगी सेक्स लाईफचं सार्वजनिकरण किंवा चेष्टा मस्करीचा बाजार असो यात दडलेली असते विकृती. मनोरंजनाची व्याख्या बदलल्या मुळे केवळ नवी पिढीच नव्हे तर जूनी जाणती खोडं सद्धा जेव्हा एकांतात बसुन टाईमपास च्या नावाखाली हे सर्व कुतुहला पोटी बघत असतात तेव्हा आपसूकच हे आभासी जग आपल्या मनाचा कळत नकळत ताबा घेते मग अशा विकृती कडे 'चालतंय सगळं' म्हणत या गोष्टींचा आपण सहज स्वीकार करू लागतो. मग सारासार विवेकी विचार बोथट होऊन अशा वातावरणात जगण्याची सवय होते अन् आपसूकच मेंदू अशा विकृतीला स्विकृती देतो अन् बघता बघता ती संस्कृती होते अन् कालांतराने याचं रूपांतर परंपरेत होते. आजकालची लग्न पद्धती असो की काडीमोड ( डिव्होर्स ) याचं उत्तम उदाहरण आहे.
समाधानाने जीवन जगण्यासाठी आयुष्य हे उथळपणे नव्हे तर गांभीर्याने घेतले पाहिजे. तेव्हा आपण स्वत:च यापासून दूर राहून इतरांना तसेच नवीन पीढीला मर्यादेत राहण्यासाठी प्रवृत्त केले पाहिजे कारण म्हातारी मेल्याचं दु:ख नाही तर काळ सोकावता कामा नये अन्यथा विकृती ची स्वीकृती हीच आजची संस्कृती व्हायला वेळ लागणार नाही.
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा